Not your everyday trash…

Na kilka dni przed wigilią 2011 roku w Afganistanie zginęło 5  polskich żołnierzy. Kto sieje śmierć — ten ją zbiera. Gdy komercyjny lament, żałoby, ubolewania, bezmyślna adoracja mundurów, orzełków, wojskowego etosu itd. przetoczy się już przez media przypomnijmy sobie brzmienie Art. 26 (pkt 1) Kosntytucji RP: “Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej służą ochronie niepodległości państwa i niepodzielności jego terytorium oraz zapewnieniu bezpieczeństwa i nienaruszalności jego granic”.

Roman Kurkiewicz został naczelnym pisma Przekrój i… O dziwo, coś się chyba ma szansę zmienić. W pierwszych dwóch numerach czytamy między innymi o problemach lokatorskich i lokatorskim ruchu oporu, czytelnikom oferuje się też krytykę NATO, okupacji Afganistanu, wojny w Iraku, a nawet artykuły o tematyce pracowniczo-związkowej. W tle — a jakże! — niezniszczalna Krytyka Polityczna… Polecamy!!!

22 grudnia 2011 roku minęła 11 rocznica zaprzysiężenia Lecha Wałęsy na Prezydenta RP. Polacy są specjalistami od rocznic (zwłaszcza tych niepełnych) toteż brakiem kultury byłoby pominąć to wydarzenie. Nie do końca tylko wiadomo jak odnotować je w kronikarskich annałach lewicowo-związkowych. Słowa takie jak “zdrada”, “hucpa” itp. już tak się przejadły… Z pomocą przychodzi niezawodny FaceBook.com i wspomnienie pewnego anarchisty. “Jak lepiliśmy plakaty bojkotowe, to najebana klasa robotnicza się dopieprzała, że przecież to robotnik, więc będzie dbać o robotników. A jak spytałem jednego w pcuhatej czapce, czy dba o takich w puchatych czapkach, to chciał mnie lutować. Taka to była logika…”. Jako związkowcom wypada nam wierzyć w zbiorową mądrość klasy pracowniczej, ale krytyczny aspekt tej wiary dziś jest chyba jeszcze bardziej w cenie. 99% poparcia dla PO jest tego dość dobitnym świadectwem.

Nadzieję dali nam mieszkańcy warszawskiego śródmieścia. Nie wytrzymali i przejęli zamknięty bar mleczny “Prasowy” — jedną z wizytówek południowej części centrum stolicy. Akcję przeprowadzili w sposób modelowy, czyli Occupy Wall Street do kwadratu! Dyplomatycznie sforsowali prymitywny zatrzask u drzwi wejściowych, uruchomili wszystkie akcesoria kuchenne, kasę, przynieśli swoje produkty i — ku uciesze obywateli — najnormalniej w świecie uruchomili lokal. Opracowali menu, obsługiwali klientów, wszyscy byli bardzo zadowoleni. Oprócz władz miejskich i dzielnicowych. Imperatywem kategorycznym stołecznego samorządu jest szczera i bezinteresowna nienawiść wobec Warszawiaków oraz nieuzasadnione poczucie wyższości nad całym światem. Dlatego też nie trzeba było długo czekać na odpowiedź w postaci oddziału policji uzbrojonego w tarcze, pałki, miotacze gazu itp. urządzenia. Grochówkę i naleśniki udało się zaaresztować, a burmistrz Bartelski (PO, a jakże!) wyjaśnił tym baranom — obywatelom, że w centrum europejskiej metropolii “nie może być tanio i przaśnie, tylko troszkę drożej, ale za to nowocześnie” więc bar mleczny to nie ta liga. W końcu Bartelski nie jest burmistrzem slumsów tylko dzielnicy Warszawa Śródmieście. A żeby się od niego w ogóle odczepić dodał swoim profilu na FaceBook.com, że jego cechą szczególną jest “brak wrażliwości społecznej” więc żeby łez po “Prasowym” nie ronić i nie ględzić mu o jakichś potrzebach społecznych bo on i tak ma to gdzieś. Nie ma jak właściwy człowiek, we właściwym czasie, na właściwym stanowisku…

I jeszcze o urzędnikach. Pani Alina Wiśniewska, dyrektor Departamentu Polityki Rodzinnej w Ministerstwie Polityki Społecznej wyjaśniła w “Faktach” TVN 25 grudnia, że ubóstwo jest zawsze wynikiem zaniedbań tych, których dotyczy. “A ja myślę sobie, że to przede wszystkim wynik zatrudniania w instytucjach pomocowych takich właśnie chamów, którzy nawet w Boże Narodzenie plują w twarze obywatelom” skomentował pewien internauta na FaceBook.com. Miał rację.

Tomasz Wróblewski — najbardziej typowy przykład nowoczesnego polskiego dziennikarstwa — ma za sobą kilka spektakularnych porażek. To za jego panowania rozłożony na łopatki został Dziennik, który — by przetrwać — musiał w końcu wziąć ślub z Gazetą Prawną. Niedawno został mianowany redaktorem naczelnym Rzeczpospolitej. Wypada liczyć na to, że tytuł ten podzieli los tych kierowanych przez Wróblewskiego wcześniej. Zaraz po objęciu nowego stanowiska rzeczony redaktor obwieścił wszem i wobec, iż profil gazety nie ulegnie zmianie. Istotnie. 22 grudnia 2011 Wróblewski opublikował wstępniak, który z pewnością jest właściwą miarą jakości Rz. Ganiąc Wyborczą poucza nas, iż “Skuteczną drogą do poprawy stabilności rynku pracy byłoby zniesienie absurdalnych ograniczeń pracodawcy w przeprowadzaniu zwolnień”. Panie Redaktorze, proszę pozwolić, iż podpowiem Panu kilka innych twierdzeń, które wymykają się powszechnie utrwalonym standardom wyznaczonym fałszywą poprawnością polityczną, ale nie tylko — wymykają się również wszelkiej inteligencji czy zdolności myślenia, co zdaje się być w Rz szczególnym bonusem. Np. Najskuteczniejszą metodą leczenia nowotworu płuc jest zniesienie wszelkich barier (absurdalnych?) w dostępie chorych do papierosów, cygar i innych wyrobów tytoniowych. Albo może coś z bliższej Panu materii — socjalno-pracowniczej: najlepszą metodą motywowania pracownika do efektywnej pracy jest skuteczny wyzysk połączony z mobbingiem i ciągłą presją bezrobocia. Albo jeszcze inaczej: najlepszą gwarancją stabilności zatrudnienia będzie likwidacja (absurdalnego?) Kodeksu pracy. Gdyby zabrakło Panu tez — proszę się zgłosić, na pewno chętnie pomogę… Choć z drugiej strony — wierzę w Pana fantazję. No i cóż… Z przykrością przychodzi mi to stwierdzić, ale Balcerowicz, choć jego postulaty sprowadzają się do budowy ładu ekonomiczno-społecznego opartego na wolnorynkowej gangsterce, to przynajmniej facet prezentuje je konsekwentnie. Nie bajdurzy o powszechnym dobrobycie czy stabilności tylko jak mantrę powtarza termin “elatyczność”. A tu jego apologeta — nie dość, że wyraża poglądy obleśne, to jeszcze nie myśli.

A przy okazji Nowego Roku warto chyba odnieść się do wolnorynkowej gangsterki w kontekście świątecznym. “Gdyby Święty Mikołaj przyniósł w podarunku cywilizowany sektor finansowy, to każdy z nas mógłby sobie załatwić cały worek prezentów bez korzystania z cudzego pośrednictwa…” — napisano na FaceBook.com. A gdyby jeszcze przyniósł cywilizowane stosunki pracy to ten świat byłby zgoła ciekawszy… A jakby do pomocy przy produkcji prezentów zabrał z Polski wszystkich Wróblewskich, Lisów, Wielowiejskie, Nowakowskie, Semki, Zdrotów… Eh, to by były dopiero czasy…