Gdy słuchałem “Truskawek w Milanówku” drugi czy trzeci raz zastanawiałem się co oznaczać może sformułowanie “mam na ogół pamięć złą”. Chyba wiem. To taka pamięć, która prowadzi niewłaściwą selekcję. Ja na ten przykład mam pamięć raczej dobrą. Pierwsze obrazy jakie zarejestrowała trwale pochodzą sprzed około 26-27 lat. Wiem, że są to obrazy z 1983-4 roku ponieważ konsultowałem je z rodzicami, którzy uczestniczyli w zapamiętanych przeze mnie okolicznościach.

Pamiętam przede wszystkim słońce… Bardzo dużo słońca i białe bawełniane ubranko oraz białą czapkę… Ostre słońce strasznie mnie raziło, nie wiele widziałem. W oczy rzucił mi się tylko kształt ciężkiej betonowej wieży dla ratowników niedawno pociągniętej białą olejną. Za mną były wielkie (w rzeczywistości nie takie wielkie, widziałem potem na fotografiach; ale ja mam pamięć właśnie dlatego dobrą, że rejestruje moje wrażenia i emocje, a nie jakieś tam fakty) pół-koliste drewniane drzwi z klamkami z brązu i zamkiem na “zwykły” kluczyk. Drzwi były takie… No, hmm… Takie jak to drzwi od szafy bywają… Wylecało mi słowo ze łba. Tak na siebie cienkie deseczki zachodzą pod skosem wciśnięte w ramę, takie przewiewne. Za drzwiami był pokój. Wysoki, choć metraż niewielki. W środku wszystko żółte od słońca przedostającego się przez drzwi i chyba od ścian żółtawych. Po obu stronach pod ścianami łóżka. Gdzieś w tle szafka nocna i chyba drzwi do łazienki w głębi po lewej. Okna nie było. Wychodziło się na osobliwy “taras”. Cały budynek był betonowym, parterowym długim klockiem. Nie mam zielonego pojęcia ile było w nim takich czy podobnych pokoi, ale były one wciśnięte w głąb klocka, a przed drzwiami można było paradować pod ciężkim betonowym dachem i na ciężkiej betonowej posadzce, które były przedłużeniami odpowiednio sufitu i podłogi. Chyba pamiętam też białe  parasole plażowe… Zniszczone, z dziurami w płótnie i zardzewiałymi słupami… Oczywiście wszystko ciężkie…

Potem pamiętam słynną scenę w Drużbie (obecnie Św. Konstantyn i Elena więc nie jeżdżę) bądź Złotych Piaskach (obecnie kurort dla wielbicieli kasyn i burdeli więc też nie jeżdżę) gdzie nie wpuszczono mnie i moich rodziców do knajpy bo nie mieliśmy przepustki od Głównego Sztabu Wojsk Budowlanych (ГУСВ — Главно управление на строителни войски). Pamiętam kelnera (raczej jego fryzurę niż twarz), który nam to mówił oraz białe kraty zespawane z prymitywnych stalowych prętów z jakąś nie odbiegającą prymitywizmem od całości “oranamentyką” (np. pały stalowe wygięte w półkola czy falki). Dziwne… Za kelnerem były jakieś trawiaste wzgórza… I pamiętam znowu czyste niebo… Za restauracją było morze. Wszędzie śmierdziało rozkładającymi się wodorostami… Ale tylko trochę. Kiedyś nienawidziłem tego zapachu. Dalej uważam go za niezbyt przyjemny, ale gdybym mógł cofnąć się w czasie, to zrobiłbym to tylko po to by stalowym tłuczkiem do mięsa wybić sobie ze łba wszelkie pretensje do tego smrodu. Nic, nigdy już chyba nie będzie kojarzyło mi się ze szczęściem bardziej, niż gnijące czarnomorskie wodorosty. Szkoda. Na pewno są jakieś fajniejsze zapachy, które mogłyby się kojarzyć z tym zjawiskiem…

Napisałem to bo poczułem taką potrzebę. Pomyślałem, że jak już ją spełnię, to dowiem skąd się owa potrzeba wzięła. Niestety…