Piszę o smalcu wegetariańskim ponieważ jest to zjawisko kulinarne o nadzwyczajnych właściwościach — jest ersatzem, który smakuje daleko lepiej niż oryginał, na podobieństwo, którego to był modelowany, niczym człowiek na wzór chrześcijańskiego boga. Odniesienie do religii znalazło się tu nieprzypadkowo. Związane jest ono z historią mojego wegetariaństwa. Ma ono bowiem swą genezę w niechęci do śmierci ogólnie, ale zwłaszcza tej zadawanej ludziom i zwierzętom przez rozmaite nowotwory. Inspirowany wciąż przez różne niepożądane i niemile widziane zewnętrzne bodźce zacząłem poszukiwać różnych sposobów zapobiegania powstawaniu raka, a to — zdawałem sobie z tego zresztą sprawę — wcześniej czy później, musiało przedłożyć mojej kulinarno-kulturowej świadomości do konfrontacji metodę zaspakajania potrzeb żywieniowych innego typu niż ta, do której przywykłem i którą przywykłem kochać miłością uzależnionego. Tak też się stało.

Moja wiara w zbawienną moc diety opartej na produktach pochodzenia roślinnego jest niezmiernie silna — to typowe dla neofitów. Chętnie zatem nawiązuję dyskusje dotyczące tej materii, bo liznąłem byłem nieco wiedzy i doświadczenia (nie tylko swojego) w związku z czym przeciętnego miłośnika schabowych i kiełbasy niszczę merytorycznie w 15 minut. Zwłaszcza, że nie natykam się na ogół na fanatyków zwierzęcych zwłok. Osoby bardziej uparte próbują niezdarnie bronić się przed wywieszeniem białej chusteczki technikami dyskursywnymi rodem z bazaru — “e, tam, to takie pierdolenie jest”. To daje mi dodatkową satysfakcję ponieważ jako osoba próżna lubię chwile, w których moja wyższość wobec interlokutora demonstruje się sama i nie muszę jej sobie roić.

Nie mogę jednak ukryć, że w całej tej konstrukcji kryje się pewna słabość filozoficzna. U podstaw mojej kulinarnej transgresji legł bowiem (w ostatecznym rozrachunku, poza sprawami trywialnymi jak np. pęd do bezpiecznego eksperymentowania na sobie samym) lęk. Przyznaję się do tego nader niechętnie ponieważ zagraża to fundamentom mojej wiary nadrzędnej, a mianowicie tej w międzynarodowy socjalizm i zbawienie świata przez klasę robotniczą. Jestem bowiem oto kolejną egzemplifikacją zależności społecznej, którą jako komuch zwalczam — ludzie czynią dobrze sobie i innym tylko wówczas, gdy nad ich głowami gromadzą się ciemne chmury strachu. Rozwiązanie tej — zapewne dialektycznej — zawiłości z pewnością ujrzy światło dzienne, na którymś etapie mojego dalszego życia. Wówczas — kierowany chwilowym olśnieniem oraz chęcią powymądrzania się — z pewnością wyświetlę na blogu.

Tymczasem polecam smalec wegetariański. I nie ma co porównywać go z parówkami sojowymi… On naprawdę jest smaczniejszy od schmeltzu świńskiego! Przepis jest banalny! Pokrojone w drobną kostkę tofu podsmażyć na oleju, dodać drobno pokrojoną cebulę. Smażyć razem aż cebula będzie złota, dodać sos sojowy (mało bo będzie za słone), tłuszcz (olej) kokosowy pozostałe przyprawy, można dodać jeszcze odrobinę startego jabłka i już. Potem do kubka, do ostygnięcia i do lodówki na trochę. Zajebiste z ogórasem kiszonym i chlebelem razowym, tylko bardzo kaloryczne.

Całuję…

P.S. Dziś byłem na wsi. Podobno Marks pisał gdzieś, iż jakość życia wiejskiego zbliżona jest do komfortu jakim cieszy się ziemniak w worku z toną jemu podobnych. Coś w tym jest, ale jest też chyba coś więcej… Niestety, nie sposób przedstawić dwóch dni świątecznych na wsi w jednym wpisie… “Inne czasy” w tytule wpisu (fraza umieszczona tam zupełnie bez sensu jeśli miałaby ona komunikować cokolwiek dot. treści wpisu) wzięły się z parapetu największego pokoju w domu, w którym na owej wsi przebywałem — leżała tam książka autorki, której na pewno nigdy nie będę czytał, która zawierała to sformułowanie w tytule swojej powieści okrzykniętej wyśmienitą. Ciekawe czy Wojtuś Orliński też ją okrzykiwał…?

Днес ядох попара. Преди малко свърших… Сам си я направих. Много ми хареса… Спомням си, че баба ми прави я по-хубава, но какво да се прави, когато я няма на около… Не знам на какво точно се дължи качеството на нейната попара имайки в предвид, че все пак тове е едно ястие което доста лесно се прави… Заливаш сухарите с чай, запаряваш и добавяш натрошено сирене… Голяма работа, нали? :) Както и да е – много ми хареса и ме подсети за някои моменти от моето далеко минало… Oh, joy…

Pozdrawiam ze śniadaniowego stołu…

Bojanek