Nie jest łatwo powracać do porzuconych działań, których się porzucać nie chciało, a tym bardziej jeżeli uważało/a się je za ważne. Wiedzą to doskonale ludzie chętnie odkładający różne sprawy na później oraz Ci, którym rozsądniejszy dobór priorytetów uniemożliwia nadmierne skupienie nad próbami oddzielenia fałszywych od realnych potrzeb zgłaszanych przez własny umysł. Ja należę do obu tych grup. Do tej pierwszej trochę mniej niż kiedyś, ale nie oszukam swojej “natury ludzkiej” — przynajmniej jeszcze nie teraz.

Zobaczymy co damy radę zdźwigać od tej pory… Problemem niemałym jest również techniczna możliwość rejestracji wybytnych refleksji, które nachodzą mnie o różnych porach i w różnych miejscach. Gdybym chciał je wszystkie zapamiętywać to musiałbym w końcu zostać schizofrenikiem. Nie, nie — wcale nie dlatego, że są ze sobą sprzeczne, tylko dlatego, że jest ich bardzo dużo. Większość nie przesadnie istotna, ale ładnie ujęta, a ja lubię się pochwalić (nawet sam przed sobą tylko — moja próżność nie jest niebezpieczna) jak samodzielnie spłodzę spektakularne sformułowanie. Prawdopodobnie emanując formą zasłaniam braki w treści… No, ale co z tego?

Dziś — w rozmowie z WF — doszedłem do wniosku (przedstawiłem go w zgoła niespektakularnych słowach), że jest bardzo dobrze. By jednak zadać trochę szyku napiszę to po angielsku. If you can spend three hours in resturants and cafes eating, drinking and spending money and then — at work — still call it a day, you’re definitely on the right side of the street…. Yes Sir, I am! :]

And — last but not least — I have reactivated Mietheck on FaceBook… This is how:

Upon arriving at the depot’s gate Mietheck heard the refrain of an old song his colleagues used to sing being on a few beers: “…don’t feel anything, just some bottles, toughening up around my bag…”. This definitely was a nostalgic moment for Mietheck…

Quite spectacular… Isn’t it?