Dziś u rehabilitantka/fizjoterapeutka powiedziała, że mamy z dzieckiem lekkie dziubre dot. postawy i że w zasadzie zlecane jest wszystko: miednica, kręgosłup i stopy. Skutkiem jest to ciągłego noszenia i dogadzania Milankowi. Tak – dokładnie tak. Chłopak się nie musi wysilać i uczyć skoro ciągle się go a to przeniesie, a to podniesie… A poza tym skoro kwilenie wywołuje reakcje pt. “nie mogę już słuchać tego”, to pozostaje sobie powiedzieć wyłącznie jedno – taKże tego…

Trzeba jeszcze zajrzeć do neurologa, bo może być lekki niedowład jednej stopy. Dziś dzieci rodzą się niestety z takimi przypadłościami. Wszystko oczywiście sprawdzimy i będziemy robili ćwiczenia… Zalecone zostały i to tak dość stanowczo. No, bo chłopak się trochę zatrzymał w rozwoju. Ma miechów jedenaście, a tu zachowuje się ruchowo/sprawnościowo jakby miał miesiąca siedem i pół, no… max osiem. Więc wiecie…

Pytanie – co należy zrobić? Ja powiem. Trzeba się skupić na właściwej organizacji dnia i tygodnia (każdego), by skutecznie ćwiczenia przeprowadzać i nabrać jeszcze więcej asertywności, bo on drze japę podczas tych ćwiczeń. Bo nie jest mu fajnie, a nie jest mu fajnie, nie dlatego, że boli, bo nie boli, tylko dlatego, że musi użyć mięśni zupełnie innych i spowodować ułożenie stóp i miednicy zupełnie inne. To jest tylko niewygoda… Ale nie można się dać. Pytanie tylko – jak się nie dać? A nie dawanie się nie polega na zamianie pobłażliwości na agresję (+poczucie winy na deser). Ja to rozumiem. Zobaczymy czy nie jestem w tej materii osamotniony. Aha, rozumiem i umiem to wykonać. Próbowałem wielokrotnie – także dziś przy pierwszej serii ćwiczeń. Heh, no i próbowałem nie tylko z Milanem…

TaKże tego…

Powiem, że zauważyłem niektóre rzeczy (dot. ułożenia ciała Milana), które wydały mi się osobliwe, ale “za rękę mię nię złapał nikt”. W sensie – nie było mowy u żadnego lekarza (także w szpitalu, w którym Milanek przebywał tydzień) o jakimkolwiek problemie ortopedycznym kwalifikującym go do rehabilitacji. No, sorry – można chyba czegoś oczekiwać…

/OFF-TOPIC * właśnie leci “Ballada o zasługiwaniu” :)/

Owszem, stópki trochę odginał; owszem palec duży u nogi trochę się odginał; owszem trochę nie dźwiga tematu samodzielnego siadania (nie mylić z siedzeniem – z tym radzi sobie super!) i jest sporo noszony. Ale żeby to ktoś powiedział nam… No i ja tak porozmawiałem do tej rehabilitantki trochę, a ona do mnie… No i to mnie kurwa zabiło… “Oczywiście! To nie Pana wina! Każdy pediatra powienien Was skierować na rehabilitację”. A ja do niej, że mię nię o winę chodzi, tylko o to jak skutecznie pomóc dziecku i żeby mi powiedziała na co jeszcze mam zwracać uwagę, a nie żeby mi wpierdalała jakieś tanie katolicko-polskie dykteryjki, bo tego się kurwa nie da – po prostu kurwa nie da – słuchać przyzwoitemu człowiekowi o postępowych poglądach. Kobita bardzo kompetentna, więc informację uzyskałem, ale to dziubre mnie wryło… “Jak Starówkę”! W ogóle to była zajebista konsultacja, bo się dowiedziałem wszystkiego czego potrzebowałem, a i porady z zakresu właściwego psychologicznego podejścia do dzicieja… To ważne. Ja to ja… Ale to ważne.

Teraz tak. Chcę tylko powiedzieć, że zastanawianie się nad tym “czy można było to-czy-tamto zrobić wcześniej” i konstatowanie, że “wyrzucać sobie można to-czy-tamto” są kompletnie do dupy. Tak podpowiada mi zarówno moja moralność jak też zdrowy rozsądek. Nie do dupy jest mówienie o wszystkim co łączy się z zażegnaniem problemu, a nie z odpowiedzią na głupie pytanie następujacej treści – “jak mam ocenić swoją wartość (w sensie – jak nisko mam ją ocenić) jako człowieka na podstawie skali zaniedbań jakie zostały popełnione niechcący w przeszłości w związku z wydarzeniem, które miało miejsce przed pięcioma minutami?”. Sorry, ale nie dźwigam takich rzeczy i dźwigać nie zamierzam…

Jak powiedział kiedyś do Rosicy (siostra Matki) Stefan Zgliczyński – typowy Polak z charakteru, tylko poglądami trochę odbiega – “jak ja Wam zazdroszczę, że nie jesteście Polakami… to taki głupi naród”. Głupi nie głupi – ględzenia i bezmyślnego marnowania życia na emocjonalne chlastanie się jest tu więcej niż w jakimkolwiek innym kraju, w którym byłem bądź mieszkałem. A trochę pojeździłem tu i tam…

Tak, a to o czym piszę jest takie polskie, że aż orzełkowi się chce rzygać z przepolszczenia… I korona mu zaraz spadnie…

No… Póki co to tyle moich takich uwag z odrobiną narzekactwa. A teraz nawiążę do Młynarczyka – “ja też piję, piwo Leżajsk – sam aromat” :)

A jutro długi łykęd i może się będę dobrze bawił. Z Milanem na pewno… I znów nawiązenie “A jak?!” No, ale zobaczymy “co w worku dżygid ma”…

Czy KacPer i WF przylezą? Zobaczymy… Zachęcałem ich. Lecanie na wsiurstwie się zapowiada dobre… To znaczy… Zapowiada się tak różnie, ale jak się dołoży starań, to wiecie… Ja zawsze coś załatwię tak, by chociaż finał był dobry! Bo ja jestem dobrym człowiekiem, to i dobre zakończenia załatwiam… Jestem od tego specjalistą – gwarancja!

Dobra, lecąc…

P.S. Ale przynam – bo ja zawszę przyznaję się! – jedną pretensję (szczęśliwie niewyrażoną!) miałem nieuzasadnioną. Ale luz…