Gdy EJ komponował jeden ze swoich słabszych utworów niewokalnych, który brzmi jak dżingiel do jakiegoś amerykańskiego serialu dziecięcego (nie, że jakoś nie da się słuchać, ale tego gościa stać wtedy było naprawdę na więcej), nie zdawał sobie zapewne sprawy, iż może on posłużyć do tak nędznych celów jak ten, który właśnie ujawniam…

Jestem specjalistą od zaczynania. Większość rzeczy zaczynam po kilka razy (w związku z tym też kilka razy kończę… Chyba… A może nie…?). W tym roku zacząłem po raz kolejny wydawać pismo, zacząłem znów rozdysponowywać prace redakcyjne, zacząłem znów załatwiać na to forsę, zacząłem znów zarabiać więcej niż pod koniec ubiegłego roku, zacząłęm… No, z innej beczki też się znajdzie: zacząłem znowu tyć, zacząłem znowu pielęgnować swoje uzależnienie od słodyczy… Albo tak: zacząłem znowu myśleć o magisterce, a nawet o doktoracie… Eh, nie chce mi się nawet wymieniać… To znaczy chce mi się, bo lubię się chwalić, nawet tym co zaczynam… Ale nie mam siły.

No i zaczynam też powracać do bloga. Nie wiem, który to już raz w tym roku. Niestety, pomimo, iż skłonności do wielokrotnego zaczynania mam wielkie, to i tak dalece zbyt małe by kwalifikowały mnie do jakiegokolwiek rekordu… Tak więc, nic wyróżniające mnie szczególnie czy nieszczególnie.

***

Dzisiaj, wędrując po drugie już zakupy, doznawałem zjawisk, które zazwyczaj pojawiają się u mnie w kwietniu, czasem na początku maja, czasem pod koniec marca. To samo sensoryczne odczucie czasem wywołuje we mnie żal i smutek, a czasem radość i optymizm. Nie wiem od czego to zależy. Ale zawsze wywołują jakieś nieosobliwe, proste jak wał, wspomnienia scenek rodzajowych i każą zmuszają mnie jakby do przydawania im jakiejś racjonalnie im chyba nienależnej wartości… Wtedy mam ochotę się najebać. Gdy już ta chęć przychodzi to owe doznania najczęściej mijają, bo wtedy koncypuję kiedy moment realizacji tej chęci nastąpi. W tym roku napierdolę się na XXX-leciu Jarocina. Wiedziałem to już wcześniej, dziś sobie ten plan po prostu powtórzyłem w głowie. Z tą — jakże ambitną perspektywą — rozstaję się znowu z dziubre.com.

A na koniec nieco głębsze wyjaśnienie braku aktywności na dziubre.com. “To przekleństwo tu pasuje” jak mawiał klasyk… I to też, ale warto dodać jeszcze zwrotkę z wersem “there’s no time”.

K. Rogers — Lay It Down

***

Kurwa, okazuje się, że będę jutro wieczorem (jak dam radę) zaczynał konfigurować audioplejera…

Dobfanodz.