Witam Państwa…

Stało się tak jak się stało, że nie dźwignąłem tematu regularnej aktualizacji bloga, tak jak to sobie byłem założyłem zanim jeszcze zdarzyły się te wszystkie rzeczy, o których pewnie nie napiszę czego żałowałem w trakcie gdy się działy i żałuję nadal. Przy tej okazji mogę jedynie wspomnieć, że rozmawiałem o żałowaniu jako takim z kimś i ta ktoś potwierdziła słuszność mojej na ten temat opinii.

Otóż Szanowni Państwo, żałowania nie należy mylić z biadoleniem. Biadolenie to charakterystyczna przywara znakomitej większości Polek i Polaków, polega głównie na rozpamiętywaniu negatywnych zjawisk, najelepiej takich o niewielkim znaczeniu, które wskutek właśnie procedury biadolenia nabierają ciężaru gatunkowego filozoficznych paradygmatów, wokół których to wiele osób okręca swoje codzienne życie. Żałowanie zaś to dojrzała refleksja polegająca na uświadomieniu sobie straconych zasobów: czasu, energii, emocji itp., ew. ich bezmyślnym ulokowaniu. Żałowanie – w odróżnieniu od biadolenia – zakłada (choćby częściowo) rozsądne materialistyczne wnioskowanie (bo tylko z takiego żałowanie może wynikać – z innego wynikać może co najwyżej biadolenie, a w najgorszych przypadkach ględzenie), a to z kolei zakłada, iż żałująca/y nauczył(a) sie czegoś w wyniku doświadczenia, którego żałuje. Ględzący i biadolący mają najwyżej szansę na wyśmienity deser u pewnego polskiego czetnika. Jada on często lody… Nazywają się frustraciatella.

No i tym sposobem – wspominając rzeczy, których przedstawić nie idzie – jedną z takowych przedstawiłem…

Bloga nie mogłem – choć bardzo chciałem – regularnie aktualizować. Oto lista powodów:

• przez tydzień Milan był w szpitalu, a następny tydzień to i tak był z głowy z tytułu rekonwalescencji;
• Milan coraz wcześniej wstaje, a ja i Ann, razem z nim, a jak od wpół do szóstej (a bywa i wcześniej) jesteśmy na nogach to potem nawet o 19-ej, jak on pójdzie spać, to myślimy tylko o chlapnięciu mietka, a nie o aktualizacji blogów czy profili na FaceBook.com;
• do cholery jest jednak tej roboty, a jak się człowiek napracuje jak prawdziwy pracownik to mu się często wieczorami wszystkiego odechciewa ze zmęczenia, co z kolei prowokuje lekką irytację, a to wzrost chęci na mietki;
• w domu też jest do zrobienia dużo, a każda odłożona raz robótka domowa (mniejsza czy większa) dalej odkłada się sama, co czesto powoduje, iż wieczorami się wszystkiego odechciewa, co z kolei… /patrz wyżej/;
• od czasu do czasu ma się ochotę na mietki poza domem i poza sytuacją totalnego zmęczenia, co powoduje nagromadzenie tego zmęczenia w jakimś lokalu i jak się wraca wieczorem do domu to to jeszcze jakoś bardziej osiada i się wszystkiego odechciewa… “a dalej już wiecie” :)
• zbyt wiele czasu poświęcałem na kontemplowanie twórczości Wojciecha “Młynarczyka” Młynarskiego, w sensie – zbyt wiele, by móc skutczenie aktualizować bloga, ale tego akurat nie żałuję;
• uczestniczyłem w dwóch tragicznych sporach – jeden: służbowy i krótki, acz brzemienny w nieprzyjemne konsekwencje, drugi: cywilny i długi i jeszcze bardziej brzemienny w skutki, z obu się jeszcze nie wymiksowałem i “dość mię to boly”…

Nie wiem co jeszcze… Sam już dobrze nie pamiętam, ale nawet tego jest dość.

Zobaczymy jak będzie dalej… Może się uda – zależy mi na tym, choć nie wiem dlaczego…

A teraz możecie się skuszyć…