W poprzednim poście obszedłem się z kwestią świąt przesadnie łagodnie. Przez chwilę zastanawiałem się co jest tego przyczyną i — jakże szybko — ku własnemu zaskoczeniu zaczęły mi się nasuwać sensowne wnioski… Otóż przyczyną autoniezadowolenia z tekstu tego wpisu jest element drobnego przeględzenia i przesadny eklektyzm. Per se, napisać więcej niż potrzeba, na ogół (wbrew rozpowszechnionej opinii) nie szkodzi, o ile służy to jakiemuś PR-owemu efektowi. Jeżeli przez to przekaz lub kontekst stają się bardziej czytelne, czy wręcz spektakularne; czy też jeśli rozkłada to akcenty w bardziej skuteczny sposób… To nie ma sprawy. Ale jeśli czyta się tekst, który w kilku akapitach mówi to samo, a napięcie nie rośnie (czy wręcz spada) to jest to klops… A jak na koniec jeszcze zasłodzi się jakimś hepiendem to już w ogóle wychodzi jak jajecznica z miodem. No, ale na szczęście jest dziubre.com, które słabe teksty też chętnie łyka.

Powodem zaględzenia tekstu jest na ogół — u człowieka z jakimś tam doświadczeniem dziennikarskim — myślenie, zwłaszcza takie aktywne. Myślenie podczas pisania tekstu jest jak myślenie o tym jaki chuj może człowieka strzelić w trakcie np. jazdy autobusem. I tak niektórzy myślą czy usiąść bliżej czy dalej drzwi, czy złapać się bezpośrednio poręczy czy raczej zwisającego z niej paska, czy smród panujący w pojeździe pochodzi od pana po lewej czy może od prawej, albo może z kanciapy kierowcy… Itd. W bardziej hard-core’owych przypadkach można np. rozważać takie kwestie jak dobór właściwej częstotliwości i intensywności oddychania lub awarię autobusu w skutek zderzenia z UFO. Gdy myśli się o prawidłowym rytmie oddechu jednego można być pewnym — na pewno jest on w takiej chwili zakłócony. Jeśli za długo kombinuje się której poręczy się złapać to zawsze wybór będzie przekombinowany czyli najgorszy z możliwych. Przemierzanie intelektualnych labiryntów w poszukiwaniu źródła smrodu — czyli tego co otacza nas w Warszawie wszędzie i na co dzień — na ogół doprowadzi nas do wniosku, iż nosimy jedno z nich na własnej zelówce dobrze podciągniętej od spodu zaschłym gównem rozmemłanym przez pierwszą odwilż. Tak samo jak odwilż gówno autor rozmemłać może tekst… Oczywiście, ja nie zrobiłem tego tak drastycznie, ale zdrowa samokrytyka to jednak podstawa poczucia proporcji :] Nic nie poradzę na to, że stała się też przyczyną wyboru Chruszczowa na Sekretarza Generalnego KPZR… Read the rest of this entry »