A no zaczyna się tak…

Wczoraj siedziałem z godzinę przy kompie próbując zorganizować sobie tydzień, który się dziś rozpoczął roboczy… Radosny… Oczywiście — nie tylko przy kompie, ale także z kalendarzem w ręku. Memofix – brzmi jak nazwa leku. No i rzeczywiście, jest trochę tak, że gdyby nie ten “lek” to bym raczej nie dźwignął tematu dnia codziennego. Nie mogę powiedzieć — nie jest to łatwe jak się ma tyle rzeczy do ogarnięcia, ale nie jest też takie trudne jak już się człowiek trochę w to wgryzie. A sprawa też jest taka, że takie dziubre.com to potrafi pomóc dźwignąć tematy różne… Bo stanowi pewną ucieczkę (tak, tak, blogowanie jako internetowy eskapizm), a przy okazji potrafi pomóc się lepiej zorganizować, bo się łatwiej myśli. A jak się myśli łatwiej to i szybciej i lepiej i mniej stresowo i efektywniej. A w takich chwilach jak ta, tego typu uprządkowanie połączone z umiejętnym dystansowaniem się do spraw jest cholernie potrzebne…

No, ale jak to się zaczyna.

Zaczyna się ogólnie dobrze. W kawiarni. Obok mnie stoi dobre latte i pachnące dobrze doppio. Dobrze smakujące także (właśnie spróbowałem, choć nie jest to Pellini), choć nieco chłodne już — Pani nie zdążyła podgrzać filiżanek. Obok latte oraz woda min. z cytryną o rogalik francuski (bułka z jabłkiem, a nie tam jakieś opowiastki). Zaraz wszystkiego skosztuję…

Jest OK. Wszystko dobre. No i dobre, bo jestem b. niedaleko roboty i zaraz mogę sobie do redakcji pocisnąć.

Niedobre jest zaś to, że wstałem później niż chciałem. Może mi się uda wstawać wcześniej. Milanczo wstaje teraz około siódmej już od dwóch tygodni prawie, więc jeśli ja kontynuowałbym wstawanie o piątej, czy nawet wpół do szóstej to luz i relaks. To czego teraz zażywam w kawiarni mógłbym zażywać w domu i to w bardzo podobnych warunkach, jeśli nawet nie trochę lepszych (np. woda może być z limonką, a nie z cytryną). Zobaczymy jutro. Komu los mój leży na sercu — niechaj trzyma kciuki :]

Niedobre jest też to, że cafe Plotka nie było otwarte, a tam własnie wysiadłem, by z usług tegoż skorzystać. Tu gdzie jestem jest dobrze — nie mogę złego słowa powiedzieć. No, chyba że bym się wysilił. Wiadomo bowiem, że “wystarczy dobrej woli krzyna i zawsze znajdzie się przyczyna” trawestując Młynarczyka :] Mię takie torebstwa wyprowadzają trochę z rytmu realizacji planu i to mię z kolei zawala samopoczucie na kilka godzin, a to z kolei łatwo znajduje swoje odbicie w pracy zawodowej i w pracy domowej (że tak powiem, powiedziałbym). Dobre jednak bardzo jest to, że dziubre.com potrafi mię to zaraz naprostować… Dlatego to jest cenniejsze, niżby (cholera, razem to się pisze czy oddzielnie??? Nie chce mi się tego teraz google’ować) się wydawać mogło tak o poprostu na pierwszy rzut oka.

Dobre jest to, że zaraz zacznę przegląd prasy burżuazyjnej dostepnej w ynternecie, a niedobre to, że się będę musiał zabarać za dokończenie listu do Franciszko i całego AjEsu, bo to co oni teraz wyczyniają to jest jakaś makabra. Najlepiej skomentował to Jespie — “looks like they’re really prepared to fuck up everything now, they’re trying to control everything from the top”. “No, tak jest…” To mogę tylko z Młynarczyka zacytować… Ale powiem Wam, że problem jest, bo póki co wygląda to tak jak w pewnej dumce pt. “Po Krakowskim w noc majową”. A żeby była jasność — zacytuję całość tekstu tego — jakby powiedział jego autor — kupleciku.

Po Krakowskim w noc majową szedłem kiedyś moi mili,
i mniej więcej przy Karowej usłyszałem, jak ktoś kwili:

Siedli na mnie całą zgrają, i tokują i gruchają:
“Dość tej złości, dość bierności, dość milczenia!
Wiemy jakie są realia, z jakich kart się składa talia
i nawiązać pora nić porozumienia”

Zarzucają mi negację i wewnętrzną emigrację,
z coraz cięższej artylerii do mnie walą,
siedzą na mnie i do ucha tłum zajadły wciąż mi grucha:
“Nawiąż dialog, nawiąż dialog, nawiąż dialog!”

A mnie, wyznam państwu szczerze, do dialogu chęć nie bierze,
Patrzę tępo w wyszczerbiony bruk ulicy
Czując wśród gruchania tego coś lepkiego i wstrętnego,
co bez przerwy ścieka mi po potylicy
Ciecz to wstrętna, biała rzadka -

- i tu wreszczie by balladka
ujawniła swą dramaturgiczną głębię:
Wyznać bierze mnie pokusa, że to kwilił pomnik Prusa,
Dialog zaś proponowały mu gołębie…

Już balladkę kończyć pora, jeszcze tylko skromny morał
jej przyczepię, jak do psiego chwosta rzep;
By nie zgorszyć pań prześlicznych, ujmę rzecz eufemistycznie:
Trudny dialog z kimś, kto wciąż ci sra na łeb.

Oby się jednak okazało, że chęć do dialogu “nas weźmie”, bo inaczej ciężko to widzę… Ciężko… Ale cóż, no my lubimy wyzwania :]

No, to chyba tyle o początkach… W tym tygodniu czekają mnie też lekarze… Trochę muszę się za siebie wziąć. I wezmę. Zobaczycie :]